hier

- zomaar kort -

2012-02-10T11:51:00.001+01:00

De weg zal zich ontvouwen
We weten alleen nu nog niet hoe ..

- stroom -

2012-02-08T18:39:00.000+01:00

- als handen spreken konden -

2012-02-08T13:47:00.001+01:00

- de dag die voor me ligt -

2012-02-06T11:48:00.003+01:00

Ik word wakker eet een banaan zend wat berichtjes uit vanaf mijn telefoon en kijk naar de besneeuwde tuin in het huis dat ik huur .. ( Het voelt gek om het mijn tuin te noemen ) de zon schijnt buiten, binnen staat muziek op .. Na het bekomen van de nachtmerries die mij het verhaal van mijn angsten lieten zien, denk ik aan de dag die nu nog voor me ligt. De lege ruimte die ik met elke zin elk woord betreed. Ik loop, schrijvend op mijn internetbevoegde telefoon, dichter naar de sneeuw .. Het is te koud daar aan de buitendeur, ik keer terug naar mijn verwarming ( gaskachel ) en zo kleurde de dag zich alvast in deze paar woorden tot dit lied .. Waarin geen groot woord mij de tijd die voor mij ligt laat zien, maar eerder kleine taal .. De woorden van een zoekend hart .. Daar staat ze dan .. De dag ontvouwt in tinten taal plus heel veel stilte. En dit schrijven hier, onaf .. Moment na moment bouwt een leven zich aaneen, als parels aan een snoer, ofzo ..

- roos in de sneeuw -

2012-02-05T11:29:00.002+01:00

dit was de laatste bloeiende bloem aan mijn rozenstruik toen het begon te sneeuwen drie dagen geleden. Ik wou een foto van deze combinatie : de roos en de sneeuw. Toen ik merkte dat de struik zich te ver boven de grond bevond om dat te bewerkstelligen, heb ik hem geplukt en op de sneeuw gelegd, dicht bij de grond. Achteraf vroeg ik me af of dit een goed plan was geweest, of niet .. misschien blijven bloemen wel liever hangen waar ze zijn .. maar toch, een foto waar ik zelf graag naar blijven kijken ..

- afscheid van de winkel waar ik bijna zes jaar werkte -

2012-02-05T11:27:00.001+01:00

mijn lievelingskleur ( oranje )
mijn lievelingsbloem ( de roos )
en lievelingsboek ( één van de vele ) :
how to catch a star - Oliver Jeffers

( toen werd het stil in mij .. )

- tekening -

2012-02-05T11:23:00.000+01:00

mijn nichtje Mila heeft een tekening gemaakt met haar broertje Ben. Ik kan ernaar blijven kijken, blijven kijken, blijven ..

- vier knikkers in mijn hand -

2012-01-31T13:59:00.002+01:00

Ik houd vier knikkers in mijn hand
En voeg er nog een paar aan toe
Tot ik er zeven tel

Ik zie mijn kindertijd verschijnen
Lukrake lijnen op de bol
Waarin de tijd verdwijnt

We speelden tot het donker werd
En gingen daarna slapen

De waarde van de knikkers
liet zich toen meten
van hoofd naar hart en omgekeerd

Het hele lijf vervuld
Met even slechts bestaan in dromen

Ik houd wat stilte in mijn hand
En hoor het lied van een verleden.

- overgave, enzo -

2012-01-29T20:38:00.008+01:00

Volgens mij is er een soort overgave nodig om te vinden wie je bent.
De uitdrukking 'wie je bent' doet namelijk vermoeden dat identiteit iets is waar duidelijke lijnen omheen liggen.
Een beetje zoals stripfiguren bestaan bij de gratie van de duidelijke zwarte lijnen die hen omhelzen.
Bepalen.
Definieren.
Dat zijn woorden die wij vaak horen in onze maatschappij.
Wie ben ik.
Ik ben op zoek naar wie ik ben.
Enzo.
Maar vandaag denk ik aan een moeder, die in de geboorte van een kind, en de maanden erna, het gevoel heeft dat ze in een grenzeloos bad terecht komt en zichzelf opnieuw te definieren heeft.
Komt dat definieren in het nadenken te voorschijn?
Of wordt het gevonden in en doorheen een zeker verliezen?
Grenzen verliezen.
Controle verliezen ( althans de van buitenaf opgelegde controle )
Achteraf niet meer weten hoe je veranderd bent en welk aandeel je daarin precies hebt gehad.
Maar verliezen. Kopje onder duiken.
Een worden.
Kiezen voor liefde wanneer het leven daarom vraagt.
Ook, ook, enzo ...
Misschien zie ik het verkeerd, maar dat denk ik eerlijk gezegd niet.
Dit is wat het leven mij nu leert.
Dat we geen stripfiguren zijn waar duidelijke zwarte lijnen omheen liggen.
Onze identiteit lijkt me eerder soms zelfs onduidelijk, onbepaald ..
Zeker wanneer we een durven worden, volledig met iemand en samen de vruchten daarvan plukken.
Gebroken, onaf, dat ook, natuurlijk,
Maar ook een soort van een wanneer we springen en daarna leren zwemmen.

- onderweg -

2012-01-29T11:13:00.001+01:00

- eenvoud -

2012-01-29T10:59:00.002+01:00

dat de warmte mij vervuld heeft
omdat jij je door mij liet vinden
zal ik misschien nooit vergeten

maar het vooruitkijken
laat zich vandaag zien in jij in mij

een soort van zij aan zij
zei zij

- ratatatatatataaa -

2012-01-27T20:00:00.000+01:00

Ratatatatattaaaaaaaaaa benen hoog en beentjes daar daar gaan de voetjes hiep hiep ha .. Wat betekent dit? Deze zin? Wat betekent het leven? Wat is er, tussen geboren worden en sterven? De hoogmoed van de lelie en haar witte kelk. Ratatatatataaaaaaaaaaaa ratatatataaaaaaaaaaaa. Dronkemanslied. Dronkemanswals. En morgenvroeeeeeeg we zuuuulllleeen ziennnnn. En morgenvroeeeeeeeeegggg we zullleeen ziennnn. Ratatatatataaaaaaaaaaa. Ratatatataaaaaaaaaaaaaaaa. Moed der wanhoop vanbinnen. Ratatatataaaaaaaaaaaaaaaaaaa. Sla je benen tegen stenen. Breek de grenzen, van verlies. Leer vanbinnen, een soort van mij aan jij, zo zei zei. Ratatatatataaaaaaaaaa, ratatatataaaaaaaaaaaaaaaaa

- theater -

2012-01-24T22:50:00.000+01:00

Wenen
Is als toneel spelen

Je tranen
Vragen

Een publiek.

- lezen -

2012-01-24T22:38:00.001+01:00

Sommige gedichten die ik hierop plaats hebben eerst maanden gerijpt, voor publicatie.
Andere schrijf ik zomaar, tussendoor. Als het soort van kleine kriebeltjes dat je met de losse hand maakt terwijl je aan het telefoneren bent.
Heel soms ( vooral bij n nieuwe stroom van aandacht of bezoekers opdeze site ) wil ik dan alles perfectioneren.
Alleen het beste kiezen .. Maar daarin verdwaal ik, dan ..
Ik laat de dingen er staan, zoals ze er ooit zijn komen te staan .. En geef onze ogen even de ruimte te lezen ..

- zomaar -

2012-01-24T22:34:00.001+01:00

Soms is het wachten
Op de taal
Binnenin

Ogen lezen
Mee

Eenvoud verliest
Zijn
Appeal

Wanneer het verstand
Stuurman wordt

- stroom -

2012-01-23T17:07:00.000+01:00

Dat het misschien nooit meer,
zo, zo, zo zij aan zij, zei zij ..
dat het misschien niet nooit meer,
zo, zo zij aan zij, zei zij ..
dat het misschien niet nooit meer,
maar alles dan wél. Dat het
alles wél, wat dan ooit, wat dan ..
ooit. Dat het alles daar, en alles hier ..
dat het alles beneden, het lichaam, & dan
alles boven .. dat niets, ooit, totaal, in
één keer gevangen kan worden .. dat
alles hier, & alles daar .. dat de
woorden, de taal, de stilte, ja zo ..

of ik altijd zo praat?
Neen, meneer, neen ..
Of het altijd zo stroomt?
Neen, alsjeblieft niet,
Alsjeblieft niet, niet neen ..

Neen, dat het nooit altijd
Zo .. ooit altijd zo ..
Neen, dat het daar ook, & hier ..
Ooit, dat het ooit zo
mocht zijn
..

Dat het ooit zo mocht zijn, dat
zij dan zij aan zij, zo
zei zij ..

dat het dat ooit mocht zijn ..
ja, ooit .. ooit .. ooit
zo mocht zijn

- yes yippie jeuj -

2012-01-23T17:03:00.003+01:00

niet omdat ik het ben
maar om de vreugde

( oh ja, nu zie ik het, ik had op deze foto mijn nieuwjaarswens geschrevenn, maar eeuhm, vergeten rond te sturen! vergeten dat ik het gecreëerd had .. Bij deze laat ik het hier maar staan .. het leven is toch imperfect en voortdurend onaf !!! )

- zonder opinie -

2012-01-23T17:03:00.001+01:00

Ik zie een man van wie ik het verleden niet ken
Zijn haar is een beetje droog, en heel kort
Maar het hele korte kapsel is nu een beetje te lang
Ken je dat?
Zijn lentejas hangt open omheen zijn blauwe t shirt
Het vriest buiten ..
Een zwarte, volle rugzak
Kleine zwarte spikkeltjes op zijn wangen
Vormen een donker kleur, wat lijkt op een baard
Maar dat niet is
Hij heeft een opening tussen zijn beide voortanden
En bij sommige woorden knijpt hij zijn ogen
Heel erg fijn samen ..
Hij heeft een klein buikje
En draagt een beige broek
Dichter bij hem kan mijn taal niet komen.
Meningloos kijk ik toe
Het is zo fijn af en toe heel dat rijk aan opinies
( wat ik denk, wat ik voel .. )
Stil te leggen
Volledig stil ..
De man zit tegenover me
Ik kijk, observeer
Een trein rijdt aan ons voorbij
Wanneer de kaartjesknipper voorbij komt
Zie ik dat zijn leren portefeuille uitpuilt van de papieren
De man geeft mij de kans om te kijken ..
Zomaar te kijken
En dat maakt me blij ..

- een oog -

2012-01-23T17:00:00.000+01:00

- romantiek -

2012-01-23T16:58:00.006+01:00

zou het niet leuk zijn, denk ik soms, als ik een boek zou kunnen schrijven, over de romantiek, en de Westerse misverstanden in het concept van de liefde.

Tot nu toe cirkelen mijn visioenen omheen een vaag gevoel, waarbinnen dan enkele scherpe lijnen schuilen.

Tot het zover is ( de voltooiing van iets wat boek zou kunnen heten ) geniet ik van deze tekening die ik een paar jaar geleden maakte.

De kleuren helder, en zoet.

- dit computerknopje ontroerde me -

2012-01-23T16:42:00.003+01:00

ooit was er iemand die dacht : in plaats van een nieuw knopje te kopen, plak ik er een afbeelding op.
Een hand nam een plakbandje vast en prutste wat tot het knopje 'hersteld' was.

Zo veel grootste dingen in deze wereld. Het einde der tijden, klimaatopwarmingen en onze worstelingen met liefde, en haat.
Tussen alle door, door alles heen, stromen dan momenten als dit ..

Momenten waarop een creatieve geest denkt : ik doe het zelf
en een hand vervolgens een plakbandje zoekt ..

Tranche de vie, zoals men zegt in het Frans.
Een plakje leven ..

& ik, ik heb ( heel recalcitrant ) zin om alle tikfouten in bovenstaand stukje te laten staan ..

- stroom -

2012-01-23T16:30:00.000+01:00

- uitnodiging lancering dichtbundel -

2012-01-23T16:08:00.001+01:00

- liefdesgedicht -

2012-01-23T15:54:00.004+01:00

eerst zei hij me : je haat me, dat voel ik
daarom neem ik afstand

daarna nodigde hij me uit het mes dat ik onder mijn kleren droeg
te gebruiken

snijd me doormidden, klonk het uitdagend, je
liefde heeft me voldoende voorbereid voor je haat

het zal je pijn doen, zei ik hem

ik ben geen watje zei hij me
opnieuw zo uitdagend

toen vertelde ik hem over wat ik onder mijn harnas
met me meedroeg
momenten, zonder hem, in gesprek met anderen, waarin ik aan ons twijfel ..

de twijfel vond zijn vleugels
dat zou ik willen zeggen
maar het was eerder : de grond ..

nu wacht ik tot ik opnieuw met hem kan praten
de stilte is nodig

in zeven stukken gesneden, zei hij me, ik bloed
het spijt me, was mijn antwoord, maar jij vroeg erom
geen wroeging, klonk het vervolgens ..

een verhaal, hij en ik, van draadje voor draadje, ontvouwen
steeds dieper gaan, denken we
waarnaartoe?

mijn hart is lichter nu
al worstel ik de laatste dagen met het woord hart, inderdaad

hart klinkt zo ..
zo ..
ik weet het niet

zo .. zo ..

maar mijn gemoed
en mijn lichaam
wegen net iets minder
nu ik het lemmet
scherp en doorgrondend
met hem heb gedeeld

wachten doe ik nu
op het vervolg
van hij aan mij, zo zei zij

want om alles wat in mij stroomt,
stroom jij in mij over

om alles wat stroomt, .. stroom jij aan mij
een soort van zij aan zij, zo zei zij ..

ik wil hem overstelpen met een heel erg welgemeend
ik houd van jou, nu ..
maar verkies de stilte
boven de taal ..

tonen klinken van een cello in de verte
door de boxen van het caféetje waar ik dit schrijf
ik wacht
wacht op de tijd
en wacht in het heden

lichtheid, keert naar me terug
het leven, verliezen ..

- laatste appel aan de boom -

2012-01-23T15:45:00.003+01:00

gisteren maakte ik een wandeling met mijn familie in de kinderboerderij, Marke, West - Vlaanderen.
Toen zag ik deze appel.
En dat verbaasde me.
Een appel, dacht ik.
Oh ja, een appel, dacht ik. Een appel, in deze tijd van het jaar. Een appel, oh ja.

deel van het gedicht voor 26 jan ( zie bericht bovenaan )

2012-01-21T20:40:00.002+01:00

ik ontmoet even mijn technische onkunde, ik kan het niet groter publiceren .. het gaat om een uitnodiging voor 26 jan, in de galerij Life is Art, Sint Jorispoor, rond 19h30 ..

- kladwerk kan zo inspirerend zijn -

2012-01-20T14:39:00.000+01:00

- stroom -

2012-01-20T14:38:00.000+01:00

- mijn nichtje Mila en wat tranen -

2012-01-11T14:27:00.004+01:00

ik en mijn nichtje
( mijn nichtje en ik )
lagen eens samen op een super groot bed

ze had de leeftijd waarop
men nog zegt : dit is een baby
en draaide zich naar me toe
op het moment dat ik huilde ..

ze sloeg haar kleine armpjes om me heen
armpjes te klein om mij te omhelzen
precies daarin werd zij zo veel groter dan mij

ik lag met mijn rug naar haar toe
maar wanneer ik haar gebaar voelde
draaide ik mij heel rustig om
bang om het kleine lichaampje te breken

ik keek haar aan
ik herinner me haar blik niet meer
maar wel de verwondering die ik toen voelde

'ben jij het, Mila? ben jij het vanbinnen die mij nu aanvoelt?'

Zonder taal als middel
om een notie als verdriet
en tranen
zo te benoemen
definiëren

wist ze waar ik naar verlangde

nu is ze zeven
en af en toe
op dagen als vandaag
denk ik hieraan terug

ik koester de herinnering
als een geschenk dat ik haar later
ooit, in woorden kan geven

een soort van gedicht
dat zij tot zich kan nemen
wanneer ze deze taal snapt

om meer te zeggen dan we toen misschien van elkaar begrepen :
dank je wel

al voelde ze dat misschien ook al
door al mijn volwassenheid heen

- het meisje en de boom -

2011-12-30T16:38:00.000+01:00

Er was eens een sprookje dat zichzelf wou ontvouwen zonder sprookje te zijn.
In de handen van wie haar wou schrijven, lag het klaar. Het liep langs Grote Namen, zoals Beroemdheid, of Diepere Zelf ..
Landen vol uitroeptekens ..
maar niemand hoorde haar verhaal.

Ik vind je te roze, zei de Anti – Kapitalist, ik geloof niet meer in jou ..
Ik vind je zooo lief, zei een dromerig meisje, kom voor Altijd hier !!
Waarmee ze de woorden van het sprookje vertrapte ..

Zo liep het sprookje eeuwenlang rond .. Het sprookje dat zichzelf wou ontvouwen, als een 'er was eens', zonder sprookje te zijn ..

Te lief, te zoet, te dit of te dat .. Waar is mijn plaats? vroeg het sprookje zichzelf dikwijls af ..

Tot het een plaats vond onder de schaduw van een zekere boom.
Bladeren vielen naar beneden, een avondzon viel, en een bal, lukraak weggetrapt, vond zijn weg naar de stam, de schors, en de taal ..

Hé meisje, riep het sprookje naar wie de bal weggetrapt had, wil jij mij lezen?
Neen, zei het meisje. Ik hoef je zelfs niet te lezen, want ik ken je al. Je bent de stilte vanbinnen, is het niet?

Het sprookje bloosde een beetje.
'Dat heeft niemand mij ooit gezegd.' klonk het vervolgens.
'Dan ben ik voor jou net als wat jij bent voor mij' zei het meisje 'een soort van niets'

Het meisje ging zitten, met haar rug tegen de boom, en sloeg de eerste bladzijde open van het sprookje dat geen sprookje wou zijn ..
Er stond niets geschreven .. Doorheen de bladeren van het boek zag ze slechts haar eigen benen, waarop het grote boek rusttte ..

Uren gingen voorbij. De wereld werd steeds een beetje stiller om haar heen. Het meisje verdween in de leegte .. Het sprookje vond zijn zin in het aanwezig zijn van haar niet aanwezigheid ... Toch, het is moeilijk te verklaren, klonken de vogeltjes, de donder, de storm & al het geweld om haar heen, hierdoor net iets voller dan voorheen ..

Dank je! zong het sprookje met rauwe stem. Dank je dank je dank je wel, je bevestigt mijn gebrek aan Bestaan!!

Maar de woorden stierven weg, in een boek dat nooit geschreven werd.
In het lied van een zeker aanwezig niets …

- stroom -

2011-12-28T17:46:00.001+01:00

- een wild soort van tederheid -

2011-12-28T12:53:00.001+01:00

- 0527, what s in a name -

2011-12-28T12:51:00.000+01:00

- kom kus me teder -

2011-12-28T12:49:00.000+01:00

- een soort van storm -

2011-12-28T12:47:00.000+01:00

- voelen, vanbinnen -

2011-12-28T10:03:00.002+01:00

neen, vraag me niet ..
hoe ik nu voel ?
mij voel ?
neen, vraag me niet ..
neen, vraag me niet, neen ..

ik verlies de herhaling van mijn zijn
woorden klinken zoals reeds tevoren
en niets is ooit wat het was

kunnen we daar niet over spreken
in plaats van het stotterend voelen
hoe iets in mijn maag zich voltrekt
daar waar het woord maag
te plastisch klinkt voor een gedicht

neen, vraag me niet
neen, vraag me nu niet ..

wat ik voel .. ?

- geboren worden -

2011-12-18T13:11:00.003+01:00

als ik terugkijk op mijn leven
dan zie ik een strijd met liefde
en haat
ik zie hoe mijn verlangens
hun zuurstof hebben verloren
en hervonden

wanneer ik naar mijn toekomst kijk
projecteer ik een verlang
evenwicht te bereiken

tot ik besef
wat mij hier heeft gebracht
er schuilt een zekere schoonheid
in fouten maken

net als verwrongen gezichten wanneer
je een orgasme hebt
heb je ooit het gezicht van een vrouw
geobserveerd
wanneer ze een kind baart ?

en hoe het pasgeboren baby'tje
er dan uitziet ?

al deze dingen zijn natuurlijk
geen fouten te noemen
da s een notie in ons hoofd
om iets aan te duiden
dat nog niet gewassen is
met de schone zeep
der perfectie

we zoeken zo vaak naar innerlijke vrede
een soort van rust
maar kwamen allemaal schreeuwend
ter wereld

- hoe van het kapitalisme te houden? -

2011-12-18T11:40:00.005+01:00

hieronder vindt u een deel van een briefwisseling met Francois le Roux, zuid afrikaanse kunstenaar, over het onderwerp : hoe van het kapitalisme ( met al zijn wantoestanden ) te houden? Er komen noties als +++++ en ---- in voor. Even een woordje uitleg daarbij : dat is eigenlijk heel evenvoudig. Evenwicht kan gezien worden als +- dansend rond 0
+++++ is als het ene in het extreem gaat
----- het andere
Het is een intuitieve manier van spreken die spontaan in onze dialogen is ontstaan.
het is geen grote theorie, maar eerder een speels verlaten van klassieke termen.
de brief is oorspronkelijk in het engels geschreven. daarom laat ik het even zo staan ..
lovehate is gelijk aan +-
de liefde wordt vloeiend, net als de haat
liefde wordt geen objectief doel ( Liefde ) om te bereiken
net zoals haat ook geen Haat wordt ..
misschien is het niet zo evident om dit deel uit een groter geheel van met elkaar spreken te volgen, maar ik wil het hier even proberen.
Ik weet niet hoe veel mensen deze blogspot lezen, noch waarom.
maar het is voor mij een waardevol kanaal om met mijn schrijven naar buiten te komen en te experimenteren, improviseren, publiceren ..

this being said :)
et voila ..

on loving capitalism .. i know, i know
what makes the love flow mor flowingly in the lovehate equation ( to me ) is realizing every now and then very consciously that this system is no objective system
so if writers thinkers artists hate the system
they are putting the equation ++ or --

there is in fact no system or System like capitalism marxism socialism
these are words invented by human being to talk about general tendencies
kapitalism was never invented as kapitalism
every honest scholar ( no matter how much he knows ! ) has to admit he cannot pinpoint at the exact beginnings of it
every thing evolves in shades of colours
like a rainbow

from a distance ( later on ) one can call certain systems a System
but even Marx was not intended on inventing marxism
he was ( in my regards ) very sensitive to what was in the air, in the people he was surrounded by
and his passionate and also hard nature ( his character ) turned him into the very influential thinker he was

did Hitler invent the second world war? no .. i think he was somehow the child of it, being born like a raw baby, a raw product of general tendencies

all of this makes me realize systems equal people and people equal systems
so i try not to hate the System
cause at the other side of every phone call you receive from a woman or a man who s in fact a bit like a soldier of a so called capitalist system, asking you in their soldier s voices whether you are interested in a new type of blackberry or bank account
behind every of these phonecalls
EVERY
there s a very human voice, singing it s ( maybe ) distorted song

all of this makes my ++ hate more mildred
and keeps me from assuming things like : we live in a capitalistic world and i m a anti - capitalist

if you think of the beginnings of humanity, you realize this core is still and always there, within us
no System ( images of our Mindset !! ) can ignore or looze that core, deep down

to a certain extend, i can also love the way us human beings fuck up the environment
it s like seeing a drunk man on the street, destroying himself, and feeling moved by his journey
his way of getting lost drunk lost drunk lost drunk

i dont know why, but us humans seem to be born with this capacity of destroying nature each other
we seem to be able to kill and hurt each other
we can go so ++++++ hatred or ------------ hatred
or +++++++ love or ----------- to the full
up to the point where we want to strangle our lovers

every one of us carries this ability to go the extreme
now we re going to the extreme of fucking up mother nature ..

i cry when i think of this
i feel helpless in helping the drunk man not to drink anymore ..

and in these feelings, i find my core to lovehate the whole of it
all the books written on capitalism, people pro and people contra
all the good work done worldwide by people trying or wanting to save the world
all the thoughts they carry right before they go to sleep
all their silences inside

and how we all might want the same, deep down, inside
lovehate
hatelove
the flowing very real thing inside

but then again, that s an assumption
cause i ll never be able to enter hitlers mind to the full
in the same way as i cant be there with you right now
cause of the distance
and even if i would now sit next to you and touch you somehow
there would always be limits between your skin and mine

all of this just to say : i know in my own way what it s like to hate our modern society
''what s the use of being alife????"

but here i am
here you are
still relating, after all
to this world to the full

and maybe our assumptions about the end of our world will turn out to be wrong
maybe humanity will appear to be more brave and human than we might think
i dont know for sure
that s why i say maybe

but reminding me that capitalism is not fixed standard mindset in an objective way
is for me at least a way to keep my feelings of lovehate flowing

- vrede en liefde -

2011-12-18T10:12:00.003+01:00

in onderstaande 3 of 4 gedichten spreek ik over liefde, en vrede
plus warmte
wat mij nu fascineert ( en misschien is het een privé gevoel, maar ik schrijf het toch even op .. )
is hoe dat me een onzeker gevoel kan geven.

Teksten over liefde ( liefs, lief )
kunnen makkelijk een gevoel van haat in me oproepen.

Als tiener las ik vaak, en graag, romans over mannen met een drankbprobleem en zogeheten midlifecrisissen.
Ik was verslingerd aan 'huis clos' van Sartre. Destructieve gevoelens van mannen en vrouwen die intieme relaties met elkaar hadden in .. een lege ruimte.
Tot mijn .. even denken, vijfentwintigste, hield ik erg van harde, kale, koude boeken.
Vaak Amerikaanse auteurs.

Mensen op zoek naar zingeving in hun leven. Omgaand met een leegte vanbinnen die zo algemeen waar lijk te zijn, als ik alle boeken op een rijtje telde.

Money van Martin Amis. Boeken van Paul Auster. Ik kan ze me nu niet allemaal herinneren. Maar één element leek steeds terug te komen : de Westerse mens was zichzelf verloren. Hij leeft in een wereld vol kapitalisme, voelt zich vaak schuldig om het oneerlijk verdeeld zijn van de rijkdom op de Noord / Zuid - as. Hij heeft intense aanleg tot drank en seksmisbruik.

En aan dit alles leidt hij.

Ik ben de Dalai Lama beginnen lezen. Heel voorzichtig. Mondjesmaat.
Een pocketje van vier euro .. En één gedachte raakte mij daar als .. bliksemslag bij heldere hemel : we zoeken allemaal geluk.
Wijsheid zijn de daden die daartoe leiden.
Wat is geluk betekent wat is lijden.

Als hij het zei, zo dacht ik, dan mocht het ..
Eindelijk mocht het weer, te denken aan geluk. Dat als een innerlijke focus, de koers van een roer te houden.

Nu ik hier op terugkijk ( momenteel lees ik voornamelijk non - fictie, over het ontstaan en de wezenskenmerken van het kapitalisme ) en poëzie ( alle soorten ), denk ik : wat zijn we ( en daarmee bedoel ik onze westerse maatschappij ) toch zo sterk beïnvloed door alle beelden die we onszelf voortdurend voorgehouden hebben.

Als je honderd keer tegen een kind gaat zeggen dat het geboren is in een tijd waarin spirtuele leegte heerst, gaat het zich zo voelen ..
God is dood, zo zeggen grote filosofen.
Religie is niet meer, in het merendeel van Europa, wat het 20 jaar geleden was.

Er staat een lijvig filosofisch werk in mijn boekenkast ( waarvan de naam en de auteur me nu jammer genoeg ontgaan ) waarin de schrijver / denker zijn kerngedachte formuleert dat de Westerse mens niet zozeer lijdt aan een gebrek aan innerlijke waarden, maar dat hij het niet meer gewoon is deze innerlijke waarden te formuleren.
Hij nodigt de lezer uit dat wél te doen.

Er schuilt voor mij een diepe waarheid ( zo voel ik het althans aan ) in deze gedachtengang.
Woorden zijn krachtig, ze zijn zo machtig.

Vaak beeld ik me in dat de taal is als het fluiten van vogels. Hoe veel betekenissen één woord, één zin ook kan dragen, hoe rationeel en beperkend de normatieve waarden hierin of hierdoor ook kunnen zijn, toch geloof ik dat de taal ook tot een zekere stilte kan leiden ... Helend kan zijn, zo je wil.

Misschien is dat waar ik naar verlang wanneer ik mijn gedichten schrijf. Ik heb als kind uuuuuren doorgebracht met mijn neus tussen de boeken, thuis, in de living, op school, in de bibliotheek, en al dat schrijven, al die wereldbeelden op de Westerse zoekende ( vaak verdwalende ) mens, hebben mij uitermate beïnvloed in hoe ik naar de wereld kijk en deze aanvoel.
Hoe ouder ik word ( ik ben nu 32 ) hoe meer ik dat besef ..

Ik weet niet of ik ooit kinderen zal krijgen, maar dat doet er in wezen niet toe bij het stellen van de vraag hoe ik de wereld na wil laten voor ieder die mijn dood overleeft .. Wat wil ik bijdragen met mijn woorden?

Onbewust bouwde ik een denkbeeld op dat snijdende bittere destructieve pamfletten, die bijvoorbeeld op haast woedende wijze korte metten konden maken met de wantoenstanden binnen religie of onderdrukkende huwelijken, hét ding waren om te bereiken, als moderne denker .. Ja, nu ik het opschrijf besef ik dat dit denkbeeld zich als een vaag laagje op mijn ziel genesteld heeft. ( de ziel?! nog zo n woord dat haast verdwenen lijkt te zijn uit onze litteratuur. Wantrouwen wij de ziel niet tegenwoordig? De ziel? ongrijpbaar? onverwoordbaar, etcetc ) ..

Maar als ik zo woedend, zo ziedend schrijf, heb ik steeds het gevoel dat alle gedachten zich als een boomerang in mijn eigen gezicht werpen. Ik heb manuscripten van onuitgegeven boeken liggen in mijn lade, waarin ik honderden bladzijden lang meegedreven heb op de stroom van mijn gevoel.
Iets houdt mij tegen ermee naar buiten te komen ...

Dus hier ben ik dan. Op deze blogspot 'hier'.
Hier ben ik dan, schrijvend over vrede. En liefde.
En er vervolgens zelf mee worstelend.

Ik zoek niet het soort vrede dat de wereld verdeelt in de hemel en de hel.
Ik ben bevriend met iemand die de wereld wél zo ziet. En respecteer dat, uitermate.
Maar ik heb die verbeelding niet nodig om pascifist te zijn.

Kan men pascifist worden, of wordt de mens intrinsiek zo geboren ?

Hoe komt het dat snijdende, woedende, taal, het zo vaak lijkt te winnen van zachte, meanderende, aarzelende woorden vol van niet weten ?

Ik heb eigenlijk zin om me eens maandenlang onder te dompelen in een cultuur volledig vreemd aan de mijne. Afrika, bijvoorbeeld. En te voelen wat dat met mij doet.
Schuilt er in de mens een universeel weten? Iets dat men op het spoor kan komen door zo dicht mogelijk bij de natuur te leven?

Maar de natuur is ook hard. Dit besef moét erbij. Bij deze gedachtengang of stroom binnenin .. Insecten plagen ons.
Onze wereldbol is een dun laagje aarde omheen een pit VUUR.
De natuur wint, in the end.
Hij is wreed, binnenin.

Dus toch, liefde en haat.
Dus toch, liefde en haat ..

Daarom worstel ik wanneer ik over vrede en warmte schrijf.
Omdat ik denk aan het tegendeel.
Toch zoek ik een stromen, een schrijven, dat het één met het ander kan verbinden ..

Opdat de Westerse mens bijvoorbeeld zijn leegte binnenin op natuurlijke wijze kan voeden, met zelfbeelden die gezonder zijn dan zichzelf voortdurend voor te houden hoe leeg hij binnenin is ..

Hoe kan men zichzelf vullen op realistische wijze?

Ik verlang ( oh verlangen !! ) naar hitte, broeiend hitte.
Insectenplagen. Muskietennetten.

De geest .. the human mind ..
ook een bol VUUR binnenin ?
:)

- stilte ofzo -

2011-12-17T22:33:00.006+01:00

Zijn we ook niet vergeten
Hoe de tijd steeds
Binnen ons woont

Zijn we ook niet nog steeds
Die kinderen
Vanbinnen

Zijn we ook niet vergeten
Wat ademen
Rustig ergens zijn betekent

Filosofen hielden ons het sterven
Van god en grote waarden voor
Maar elk van ons ...

Ik zwijg
Zwijg heel even
Zwijg

Dit wordt niet het Grootste Gedicht
Ooit geschreven

Het is n kwetsbaar zoeken
Van n bloem die wil groeien
En bang is vertrappelt
Te worden

Door n cynisme en ironie
Die in onze tijd zo gangbaar is
Ik vind dat elke kleur
Er moet mogen zijn
Maar

Maar want omdat
Misschien ook zo
Hier dan jij mij wij

Zo hier zo zo hier

- de liefde, opnieuw -

2011-12-17T22:21:00.003+01:00

Ik weet dat er in elke relatie
Zo ook de onze
Ijsschotsen zijn
Gebieden waar de noordpool
Misschien zelfs niet durft te komen
Ijzig scherp koud
Kan elk van ons om zich heen slaan

Ik weet dat we altijd onze
Geheimen voor elkaar zullen hebben
Maar voedt jij je ook niet
Liever met de zon
Dan met de nacht

Ik verdwaal in de haat voor wat ik haat
Wanneer ik de tuin van mijn ziel niet
Onderhoud

Mildheid verbindt me
Woede verblindt me
N glimlach verwarmt me
Jouw hand in de mijne
Omarmt me

- onschuld hervonden, n daad van dapper zijn -

2011-12-17T20:48:00.004+01:00

Al wil ik nooit meer vergeten
Hoe haat en liefde een zijn
Al wil ik nooit meer
Kathedralen om de ware bouwen
Ik houd van jou

Al wil ik nooit meer
Je verlangens kooien
Door verlangens van je te eisen
Ik houd van jou

Al dacht ik zo vaak dat
De donkere strijd in ons
Even waar was als het licht
Ik houd van jou

Mijn focus op de strijd
Op alles wat niet klopt
Vond zijn grenzen
Toen ik zag hoe jij ook
In de kern aan t worstelen was

En onder het harnas
Zo dicht met je meegegroeid
Vond mijn hart n hand
Dat het naar je uit kon
Strekken

Ik weet dat je niet in sprookjes wil
Geloven
Maar ik heb de kracht van dromen
Binnenin
Die even zacht en warm zijn
Als de afrikaanse aarde waar we zijn geboren

Als ik kan kiezen
Verkies ik t warme bloed
Ondanks en dankzij alles
Steeds

Als ik kan kiezen
Dan word ik wakker
Met de klanken van
Wat warmte in mijn hart

Want het leven is
Zo kort zo klein
En zi fragiel

Het leven is zo kwetsbaar
Als n kind dat net geboren is

En al bouwen we later
Muren om ons heen
Uit angst om te verliezen
Ik geloof in de warmte van
Ons bloed
Ons bloed
Ons ...

In de gemeenschap van jij en mij
Zei zij
In de zon
Zong zij

Gerezen uit de nacht

De reis is over
Voor een deel
Het woud doorkruist

Elke dag n uitdaging
Om hier te zijn

Verder gaan de golven
Verder dan de tijd
Verder reikt de dag
De tijd
De zee

Familie
Een
Familie
Hier

- vrede -

2011-12-17T20:35:00.002+01:00

Op de tonen van n heel zachtaardig lied
Weet ik dat we vrede willen
Op de golven van verlangen
Voel ik dat het kan en mag
Wanneer ik aan milieurampen denk
En oorlogen zo veel
Verlies ik soms dit weten
N klein hoekje lokt me dan om mij in te verstoppen
Maar daar groeit slechts afstand en verdorring uit
Dus droom ik graag met ogen open
Over wat ik anders beter wil
En milde klanken in mijn hart
Maken mij ontvankelijk voor al wat er reeds is
Vaak dacht ik dat intelligentie snijdende woede nodig had
Om geloofbaar te zijn
Maar warme afrikaanse klanken
Klinkend als de zon
En woorden blikken
Van mijn vrienden kameraden en familie
Leerden me opnieuw dat je mag dromen
Van n betere wereld
Al weet je t antwoord niet
Al weet je zo veel niet
Leg je hand dan in het mijne en zing met mij je lied
Dank je wel aan alle momenten
Die mij groeien deden
Het is het leven dat wil bloeien
De seizoenen
Dat is het leven even
Dat is het leven
Even

- vergeten, vergeet .. -

2011-12-17T17:50:00.005+01:00

er kwam een man naar me toe
die vergeten was
dat hij vergat

wanneer hij mij beschuldigde
van iets wat ik onmogelijk
had kunnen doen
en ik hem op de werkelijkheid
wees

verontschuldigde hij zich
voor zijn scherpe tong

nu wacht ik af
tot ik hem nog eens ontmoet

mezelf afvragend
hoe het voelt voor deze man
zichzelf nu te zijn

een identiteit die vergaat
zou men kunnen zeggen
maar dat klinkt
alsof zijn jongere jaren
beter waren dan deze

een identiteit
die groeit
is een even mooi
woord

voor wat dan
dementie
heet

de man loopt rond met een lijstje
en doorstreept alle dingen die hij gedaan heeft

één minuut later
vraagt hij me
waar het lijstje naartoe is

'in uw handen, mijnheer'

'oh ja, excuseer'

Vergeetachtigheid walst om hem heen
en ik heb van dichtbij meegemaakt
hoe zoiets tot de dood kan leiden

bestond dementie vroeger ook ?
welke naam gaf men aan een verschijnsel als dit
in de Middeleeuwen ?

lief wild onstuiming hart
vergeet dat ik vergeet
vergeet het vergeten
vergeet ..

tot de mist me verteert
en de slaap me zoekt

laat me liggen
laat me kijken
wandel met me mee

kijk door mijn blik
naar een wereld die vergaat
ver weg vergaat
vergeet, dat ik het weet
vergeet dat ik
weet dat ik
het weet dat ik
v er g e e t t .

- deze ochtend in de stad -

2011-12-17T17:00:00.004+01:00

vanmorgen, op weg naar het werk, hoorde ik twee politiemannen schreeuwen tegen iemand .. althans, dat dacht ik, twee mannen .. Toen ik dichterbij kwam, bleek het één man te zijn, de andere keek toe. Ze droegen de klassieke oranje fluo vestjes en waren met de fiets. De toon waarop de agent tegen de man riep, deed me denken aan de wijze waarop sommige mensen tegen honden spreken.
Ik kon niet goed detecteren wat het probleem was, maar de man wou ( of beter gezegd, gezien de status van zijn uniform : hij eiste ) dat de bestuurder van de stilstaande wagen, zijn motor afzette. Ik verwachtte, terwijl ik het tafereel te voet naderde, dus logischerwijs dat de man iets verkeerd gedaan had, gebotst, niet betaald voor zijn parkeerplaats, om het even, en met het oogpunt op het voeren van een gesprek daarover, het geluid van zijn ronkende motor moest dempen.
Ik had amper tijd om mijn pas te vertragen en te kijken wat er precies aan de hand was. Het werk in de boekwinkel begint steeds zo stipt ..
Maar daar zag ik hem zitten, een man met een erg mooi gezicht. Ik vermoed dat hij Marokkaans was, maar dat weet ik niet zeker. Ik vertraagde mijn pas. De agent bleef roepen : afzetten! heyyyyy!! afzetten die motor !!!
Ik passeerde hen. En amper een paar seconden later zag ik hoe de twee agenten op de fiets naast me wegreden. Weg van het hele tafereel.
Uit hun lichaamshouding en gelaatstrekken, sprak een verregaande frustratie en veroordeling. En nu ik het tafereel beschrijf, begrijp ik nog steeds niet goed waar de hele situatie over ging, maar iets klopte niet .. De man keek geschrokken, onschuldig. En de agent was zich, kort door de bocht beschreven, gefrustreerd aan het afreageren ..
Ik hield een nieuwe blackberry in mijn handen, waarmee ik tegenwoordig ook om het even waar op het internet, en facebook kan gaan. En ik vroeg me af of het zinvol zou zijn om mijn gevoel van verontwaardiging, en de vragen die dit in me opriep, op het net te plaatsen. Het was een optie, dat in elk geval wel.
Ik liep verder zonder een keuze te maken en ging om witte druiven in de Turkse winkel om de hoek. De winkel rook naar boenwas. De vloer was nog een beetje nat. Ik moest ongeveer drie euro betalen voor een grote tros, en ging vervolgens naar de tramhalte.
Ik besefte dat, indien ik ervoor zou kiezen mijn allereerste impuls, mijn gevoel, te uiten op het net, dat ik voor de vraag zou komen te staan : geeft deze verontwaardiging een algemeen beeld weer over de Antwerpse politieagenten?
En in hoeverre kon ik deze situatie begrijpen?
Toch wil ik er, hier dan, een paar uur later, over schrijven. Omdat het voorval me vandaag bezighoudt. Ik zie nog steeds de oranje felle jasjes in gedachten, en hoor nog hun blaffende toon in mij nazinderen ..
Wat ik hier dus vertel, is geen absoluut statement over misbruik van macht in dit land. Maar een relaas over wat ik deze ochtend, aan het Stuivenbergziekenhuis te Antwerpen, heb gezien en gehoord .. Wat er aan voorafging. Wat de frustratie in de agent veroorzaakte. Hoe het voelde voor de ( misschien ) Marokkaanse bestuurder. Waarschijnlijk zal ik het nooit weten ..
Maar de stad, deze stad ..
De macht, deze macht ..
Gevoelens, gedachten, zo veel ..
Naar het schijnt ( en ik geloof het graag ) krijgt de moderne stadsmens op één dag meer prikkels te verwerken, dan iemand in de Middeleeuwen gedurende zijn hele leven .. Welk woord kan hier nog op volgen?

- thuisland -

2011-12-17T10:07:00.004+01:00

ik weet niet wat het is
noch hoe het komt
maar het ritme, de wijze
waarop de heuvels in mijn geboortestreek
op en neer gaan
doet me denken aan afrikaanse
zachtaardige muziek
hoe dat ritme ook niet naar een
torenhoge climax gaat
maar eerder
rond, rondend ..
zichzelf laat horen ..
vandaar dit gedicht, en de foto ..

De grond onder mijn voeten
Was altijd daar
Maar de wereld om me heen
Bouwde zichzelf soms dicht
Waardoor ik vluchtte
In dromen bijvoorbeeld
Dromen doet denken aan lucht
Lucht doet denken aan
Aan
Aan herhaling zo open
Dat je verdwijnt in je dagelijks zijn
Grenzen vervagen
Je bent er
Maar ook niet
Toen voelden mijn voeten de aarde
Ja, ging het zo of is dit de blik van terug-blik
Die deze warmte nu geeft
Maar gisteren danste ik zachtaardig
Op de tonen van een afrikaans lied
En ik voelde er de klanken van west vlaamse
Heuvellandschappen in
Zo glooiiend
Zo rond
Kjerekjewere
Keer ns terug
Terug naar de wortels
De stam van de boom
Waarheen dit me leidt weet ik niet precies
Maar een zekere cirkel lijkt rond

- vraag -

2011-12-15T13:40:00.002+01:00

wat is de naam
voor stilte
die dieper
reikt
dan het
woord

wat is de naam
voor liefde
die zijn
haat
omhelst

wat is de taal
voor afscheid
waarin
weerzien schuilt

wat is ( opnieuw )
de naam
voor stilte
die dieper reist
dan ..

- dier worden -

2011-12-10T15:59:00.004+01:00

dier worden
met de zachte hardheid van een verhaal
en het vergeten van verliezen
waarin de taal
zijn spel fluit
net als vogels in het bos
een communicatie
die gezongen wordt
ver van de ratio
en toch omhelst
het linkerbrein
dat a met b verbindt
ons ook
maar het hoofd heel even neer te buigen
en te luisteren
naar hoe de klank
van taal
ook zomaar stroomt
constructies verlaat
verlaat
is ..
geeft ..
iets als rust
waarin dan heel bedrieglijk
maar zo heerlijk
scherpe lijnen wachten
de wildheid van wat taal
benoemd heeft
ooit
als driften
iets dat denken doet
of fluiten doet :
de wind mijn kind
maar onderin
in het geslacht
wordt meer geslacht
dieper verlangd
scherper geschoten
en gevoelens vloeien
seksueel door ons heen
de taal is ook het geluid
dat we maken tijdens
vrijen ..
oerkreet
zo veel dichterbij
dan het geschreven woord
vermoeden doet
en nog steeds
de taal ..
als een aanraken van
de wereld om ons heen
waarin lucht
de geleider is
om onder ( lust, donker )
te verbinden
geleiden
met boven en buiten
( licht, golven )
dier worden
dier zijn
in het verbinden van
beiden
een derde dimensie zijn
steeds
nog steeds
ook
h i e r
jij lekker dier

- wat als -

2011-12-10T13:04:00.003+01:00

wat als ik de dingen
die ik niet kan veranderen
laat zijn
zoals ze bestaan

wat als de woorden
opgevangen hier en daar

waar zijn

iets als :
"wijsheid schuilt in het verschil
te weten
tussen wat veranderd kan worden
en wat niet"

wat als het lukt
de werkelijkheid aanvaarden

en de grenzen die je me stelt
smelten in mijn open armen
en jij zo
de contouren van je lichaam
tegen mij aan laat zijn

bestaan

..

bestaat de omhelzing dan
uit meer dan jij in mij
omdat de lijnen
ervan
laten zien : al wat aan ons
ontbreekt

?

- brief ter bevestiging van verkeerd gedachtengoed hopende het zo om te kunnen draaien -

2011-12-10T12:32:00.003+01:00

ik weet het
mensen die iets geven
zomaar
zijn soms niet te vertrouwen

wat willen ze van je
wat schuilt er in hun agenda
achter
de hand die ze je uit willen reiken

ik weet het
we zouden beter onze deuren sluiten
onze harten koud laten worden
wanneer succes
aan komt kloppen

wantrouwen houdt de wereld recht
al valt hij steeds vanzelf
gedragen door
de zwaartekracht

- ritselen van taal -

2011-12-10T10:27:00.002+01:00

Waarin het gaat
waardoor meer,
weer zeer.
& de heuvels op het
land, dat heuvelland.
hun ritme laten
zien van komen &
van gaan.
& het ritme van
het gras, een
zeker ritme, in een
zeker ritme,
zichzelf laat
zien, & ik
dan denk, heel
zachtje denk,
dat .. net als
het water & de
wind, of neen,
het gras dan raakt
daar, aan de
boom, & hij
dan, dan ..
bewegen doet,
dat zo, ook
zo .. de taal
.. een wil, ik
wil, dat zo, dan
ook, ook zo, de
taal … ik wil
.. de wil .. wat
gaat, ver weg
vergaat .. dat
dan de taal, zo
aan de bomen,
dat dan
de taal, zoals
de taal dan ook zo,
zo, zo aan de bomen,
raakt .. zintuiglijk, dat,
dat dan de taal ook
zingt, zo zingt ..
zo zo, zoals, zo zo ..
& het droomachtig
weid verspreid, dat
dan de diepte
van het meer, want
ik weet niet of
het allemaal zo
rationeel, ja .. ik
weet niet of het
allemaal zo redelijk.
De boom, vergaat,
ver weg vergaat ..
de boom hier blijft,
ver weg verblijft
… textuur
verborgen, landschap
open. Voeten,
bloot, & dan ..
het zand. Voeten
bloot, & dan, .. de
wind, mijn kind.
Ervaring van het
lezen, ervaring
van het voelen,
voel, doorvoelen
.. ervaring
van het
water aan de boom,
hoe dat dan raak, verzaakt,
& open, meer ..
& open, meer ..
& open, meer ..
een open meer ..
meer zeer ..
plus zeer
Het ritselt dan,
heel zacht. Doet
denken aan .. doet
denken .. aan. De
wind, mijn kind ( dat
zei ik al ), & hoe
genezing komt, zo
dicht, dichtbij, bij
komt, .. omdat
wat normaal links &
rechts verbindt, nu
weer, meer weer ..
plus zeer,
dan overgaat
in ja, & neen,
in ja, janeen.
& misschien dan
een mooier woord,
woord wordt, dan
als, alsof,
dan als, als als ..
alsof .. dan
maskers waar de
wind, mijn
kind,
dan maskers,
waar het daar
maar neen,
niet meer, denk ik
niet meer .. niet meer
denk ik .. zo zal het wel,
zo lang het wel ..
niet meer zal ik,
waar zij dan, zij,
aan zij, waar
wij, .. niet meer,
wil ik de storm, niet
meer, wil ik de taal
van komen & van gaan
waarin mijn geest zo
zoekt, zo oplossingslinkslinks-
linksgericht zo zoekt, zo
vol van zijn, zo zijn, zo
zei zij, vol van zijn zijn
zijn, waarin het water
dan oh neem me dan
zo zingt, zo binnenin ..
waarin het water dan zo
gaat, ver weg vergaat ..
& de lianen, de platanen,
dat wat buigt, zingt, mee,
mee, voorover buigt, zich dan
laat zien, zichzelf
verdrinkt, verzinkt ..
wat dan, ook hier, &
daar .. wat waar, wat
haar .. Wat waar, &
haar .. wat hier .. het
dier .. wat zij, aan
mij .. wat
hier, het dier ..
wat zij, aan mij ..
wat hier, het dier .. wat
zij, aan mij .. wat hier, het
dier, wat zij, aan mij ..
wat hier, het dier, wat zij,
aan mij .. wat hier, het
dier, wat zij, aan mij ..
wat hier, het dier, wat zij,
aan mij ..
wat dan
de stroom, de
wintertranen .. drijf, vloei
drijf, vloei mee .. met mij
mee .. mee met mij .. & al
het water warm wordt, &
al het
al het water lang wordt, &
al het water mij wordt, zij
wordt, jij wordt, is.
Jij bent. is. Jij
bent. Is is. Jij.
Jij bent. Zij. Zij.
Het water, & de boom.
De boom daar, jij, de boom
daar, jij aan mij, zei zij.
De boom daar, jij .. de
boom daar, jij aan mij, zei
zij. De boom daar, jij,
aan mij, zei zij. De
boom daar, jij, aan mij, zei
zij .. de boom daar jij ana
mij, zei zij ..
De stroom
mondt uit .. de stroom
vloeit door .. De stroom
kent, verkent .. de stroom
laat zien, voor ..
voor
voor door
voor
door
..
de poort waar taal een
soort van raakt dan aan de wind
net als
…
net als

- smeekbede van de vrouw -

2011-12-08T17:55:00.004+01:00

mag ik om je gevoeligheid heen dansen?
mag dat, kan dat, alsjeblieft?
mag het .. het .. tussen ons in staan ..
als een .. graf?
limiet
mogen we er rekening mee houden, met,
en precies als ..
niet bang voor ..
dan, gevoel?
mag ons verstand dan, alsjeblieft, verliezen?
grens
mag ik je hierin leren kennen?
kan ik je daar ook ... ?
dat het en dat we ..
zwakker
kleiner
dan we eigenlijk ook ..
mag dat ?
kan dat ?
alsje
dank je
door elkaar de taal
want dat het zingt
hier ook
maar mag het ..
stotter
kan het
dank j e

- de schoonheid van bomen -

2011-11-26T12:08:00.012+01:00

- ik is de dood en jij is ook mij -

2011-11-25T22:39:00.013+01:00

trillend van verlangen
staat alles
soms
stil

in de afstand
van waar we elkaar
niet en nooit
bereiken zullen kunnen

eenzaam zullen blijven

precies daarin vond mijn hand
het jouwe

- limiet -

2011-11-22T18:52:00.003+01:00

eindes waarvan je weet dat ze eindes zijn
omdat de hemel stopt
al lijkt dat vaak niet zo

eindes waarvan je weet dat het gevoel
altijd erdoor zal stromen
omdat wat is geweest
nog is

eindes waarvan je weet
dat ze ooit
opnieuw kunnen beginnen
omdat zoiets ook kan

namen die je er zelf voor kan kiezen
maar feiten
onveranderlijk

hoe mooi en lelijk
pijn en fijn
elkaar omhelzen
soms

en elk woord faalt
in slimmer willen zijn
dan dat

( dit gedicht werd gepubliceerd in het filosofisch tijdschrift Antenne, een uitgave van de vrijzinnige humanisten. Ik werd gevraagd een gedicht te schrijven over het thema van dat nummer : echtscheidingen. Het integrale tijdschrift is in pdf formaat gratis te downloaden op het net )

- een ode aan het spelen met familie -

2011-11-21T17:55:00.003+01:00

spelen dat deden we graag
daar waren we goed in
de tijd vergeten
( dat ging vanzelf )

het legt een laagje warmte dat later nooit meer weggaat

op de foto zie je bijna al mijn neefjes en nichtjes bij mijn oma in de tuin ...
de bedoeling was dat we om ter snelst het snoepje aan het touwtje opaten ..

de herinnering voelt, zeker in tijden van heengaan, als een heel erg lang gedicht
dat ooit zijn taal aan mij
aan ons

ontvouwen zal

het is niet alles
het is niet nu
( tenzij in zijn afwezigheid )

maar het was er
toen

speel spelen speelst speelser spelen ook, enzo

- lang leve bomen !! -

2011-11-18T12:28:00.003+01:00

deze foto heb ik gisteren genomen op de Keyzerlei, centraal station, Antwerpen. Een milieuactivist had er woensdagnacht zijn slaapnestje in gebouwd. ( volgens mij vroor het toen ). s Ochtends werden de bomen omvergezaagd ZONDER de wortels te sparen. ( ik had met VEEL plezier een boom geadopteerd in mijn tuin, maar dat werd niemand aangeboden .. ) Een man die naast me op het voetpad stond maakte zich zorgen. Are you still alive? Are you still alive? klonk het herhalend, om 8H30 s ochtends .. IK WOU DAT DE BOMEN HADDEN KUNNEN ANTWOORDEN ... HET WAS EEN ERG MOOI verdrietig LIED GEWEEST.

- alwojdan, mijn lievelingswoord in het Arabisch -

2011-11-17T13:57:00.001+01:00

وجدان

=

wanneer de geest en het hart
in evenwicht
zijn

- TALK -

2011-11-16T14:35:00.003+01:00

it s the paradox of tenderrough roughtender
it s the feeling i always excluded when i was a child
( the only one )
it s the cliché of being a girl
it s the other side of tenderness

uitnodiging conferentie Arabische Lente - in Borgerhout op 27 nov !

2011-11-16T14:02:00.002+01:00

Ik ben bevriend met Ismael, de man die op deze middag zijn eigen gedichten over de Arabische Revolutie zal voorlezen. Het lijkt me érg leuk en interessant daar met een aantal mensen naartoe te gaan. Tot nu toe was ik steeds de enige 'autochtone blanke vrouw' op de bijéénkomsten. Dit is het officiële programma uit hun nieuwsbrief :

De conferentie van 27 november 2011
Deze conferentie zal de eerste activiteit zijn van 20FEB Vlaanderen. Deze activiteit zal bestaan uit korte lezingen en poëzievoordrachten in het Arabisch en Tamazight (Nederlandse ondertitels zullen worden geprojecteerd).

De titel van de conferentie is: ‘Marokko en de revoluties’
De sprekers zijn de volgende (voorlopig):
-Said Amrani: mensenrechtenactivist en politicus die zal praten over de socio-politieke en -mensenrechtensituatie in Marokko en de 20FEB-beweging. (in het Marokkaans Arabisch)

-Mariam almaslouhi is een blogster en activiste die zal praten over de rol van de nieuwe sociale media in de revoluties. (in het Nederlands)

-Koen Bogaert is heeft een doctoraat geschreven over Marokko en is verbonden aan de vakgroep Middle East & North Africa Research Group (MENARG) van de UGent. Hij zal praten over de ‘democratisering’ van Marokko. (In het Nederlands)

-Ismail van 20FEB Vlaanderen zal wat poëzie voordragen in het Arabisch (vertaald en geprojecteerd in het Nederlands).

-Tarik van 20FEB Vlaanderen zal iets zeggen over de verkiezingen die op 25 november zullen plaatsvinden.

-Ahmed alsadiqi is een Marokkaasnse dichter die Amazighpoëzie zal reciteren. (vertaald en geprojecteerd in het Nederlands)

-Er zal een skypegesprek zijn met iemand in Marokko (er wordt nog een gast gezocht: suggesties zijn welkom!)
Het hele gebeuren zal worden gemodereerd door Amina, Yassine of Ibrahim.

Locatie: grote zaal van FMV. Oudstrijdersstraat 8, 2140 Borgerhout.
Begint om 14:30 en eindigt om 17:30

De invulling:
Affiches en posters in het Nederlands en Arabisch
Een Facebook-pagina zal gemaakt worden.
Verspreiding van het event via mail en sms

Er zal een lange tafel worden geplaatst waaraan alle deelnemers kunnen zitten. Er zullen ook foto’s en banners worden geplaatst naast en op de tafels.
Projector voor beeld op de muur.
Rustige muziek voor de poëzievoordracht.

- movements of the moment -

2011-10-28T23:13:00.005+02:00

op 1, 2 & 3 december treden Francois le Roux ( zie www.hamanworld.com ) en ik samen op in Madam Fortuna.
Het erg mooie theater waar ik sinds september werk. ( zie www.madamfortuna.be )

De 3 avonden dragen de titel movements of the moment ..

Op 1 december breng ik gedichten van me, begeleid door Francois op piano en cello.

Op 2 december doen we onze eerste 'TALK' samen.

In de lente van 2011 leerde ik Francois kennen. Hij gaf een huiskamerconcert in mijn living.
Na het optreden vroeg hij me of ik dit jaar 'TALK' met hem wou spelen ...
Ik zei : ja.
En daarna pas vroeg ik : wat is het?
Improvisatie, zei hij. Niets voorbereiden. Een sprong in het diepe met alleen ons lichaam, en de taal.
Mijn antwoord bleef : ja.

Nu is het zover. Alles, of niets. Zouden we kunnen zeggen.
Maar waarschijnlijk, zoals dat in het leven gaat, wordt het een beweging van de vele tinten tussenin.
We spelen in het Engels, Afrikaans en Nederlands.

Op 3 december geven we om 16h een ( gratis ) zangworkshop.
s Avonds zullen de mensen die hier aan deelgenomen hebben met ons op het podium staan ...
Francois en ik brengen opnieuw poëzie & muziek.

Francois noemt zijn kunst ( in een notendop ) the art of spontaneity ..
In de jaren 90 besloot hij het klassieke muziekcircuit te verlaten. Vanaf dat moment bouwde hij zijn optredens steeds vanuit een improviserende kern op.
Ik heb toen tijdens dat eerste optreden in mijn huis ervaren hoe mooi en diepgaand dat was, en ik denk dat dit me nu nog steeds 'ja' doet zeggen op de toch wel bijzondere uitdaging deze keer in taal volledig onvoorbereid het podium op te gaan ..

Ik weet zelf niet hoe ik mijn kunst in een notendop kan omschrijven.
Er zitten sterke elementen van improvisatie in de wijze waarop ik schrijf, maar soms houd ik ook van op voorhand construeren.

De optredens starten steeds om 20h, en kosten 9 euro.
Reserveren kan via deze weg, of op het adres info@madamfortuna.be

Ik hoop jullie daar te zien !
Indien er nog mensen zijn die zin hebben om de workshop bij te wonen, kan dat. Ervaring is helemaal niet vereist.

lieve groeten,

joke

- voor een vriend -

2011-10-28T15:48:00.001+02:00

'dat ik je rustig heb gemaakt'
dat zei je me

je spraak was zachter

zo mild
dat ik
vergat te antwoorden

regen op de voorruit
het ronkende geluid van de motor
had een lied kunnen zijn

je sjieke maatpak
en hoe jij veel meer
bent
dan dat

ontroerend artikel over zelfmoord in Griekenland n.a.v. de financiële crisis

2011-10-26T13:48:00.003+02:00

http://online.wsj.com/article/SB10001424053111904199404576538261061694524.html?mod=rss_europe_whats_news#

- zolang er geld is -

2011-10-23T13:33:00.002+02:00

zo lang er geld is, is er eten
maar er groeit ook eten zonder geld
zo lang er geld is worden er verenigingen opgericht
maar er verenigen zich ook mensen zonder geld
zo lang er geld is wordt er gebouwd aan een betere toekomst
maar men bouwt ook aan een betere toekomst zonder geld
zo lang er geld is kan men boeken drukken
maar men kan ook schrijven in het zand, de poëzie
zo lang er geld is zullen mensen er om vechten
maar zullen mensen blijven vechten zonder geld ?
wordt de mensheid ouder dan het geld
of gaan we samen onder
gaan we onder?

- zonsondergang in Alaska, ijsschotsen smelten -

2011-10-22T09:53:00.013+02:00

de klimaatopwarming is een feit .. en ik vind het zo .. vreemd .. fascinerend .. hoe dat nieuws me bang kan maken, onzeker. En hoe dit beeld dan, haast ontroert door zijn kleurencompositie ..

lees meer op http://www.msnbc.msn.com/id/44996377/ns/us_news-christian_science_monitor/

& zie : http://www.berkeleyearth.org/index.php

mission : "To provide clear scientific options to the most urgent problems facing mankind."
"The importance of independence
In keeping with its policy of non-advocacy, Novim is funded by the tax-free donations of individuals and foundations.
All donations are unrestricted–made without conditions or limitations of any kind."

of download een uitgebreide paper op : http://arxiv.org/ftp/arxiv/papers/0907/0907.5140.pdf

summary : "Despite efforts to stabilize CO2 concentrations, it is possible that the climate system could
respond abruptly with catastrophic consequences. Intentional intervention in the climate system
to avoid or ameliorate such consequences has been proposed as one possible response should
such a scenario arise. In a one-week study, the authors of this report conducted a technical
review and evaluation of proposed climate engineering concepts that might serve as a rapid
palliative response to such climate emergency scenarios."

- ons milieu -

2011-10-20T20:49:00.001+02:00

- natuur -

2011-10-18T10:50:00.002+02:00

wanneer de zon van je liefde
te hard brandt op mijn huid
zoek ik een plaats
in de schaduw van je haat
en ik kijk hoe de boom groeit

- wees, een liefdeslied -

2011-10-16T12:05:00.000+02:00

wees het voorhoofd van mijn achterhoofd
het einde van mijn nieuw begin
bijt als een slang in eigen staart
en verlaat me, veel

zend me woorden toe, de taal
waarin je hand de mijne raakt
of slaapwel zegt zo voor ik sterf, opnieuw
een zoveelste dood van slapen gaan

wens me de donkerte toe waarin jij bent
ik houd van jou zo zonder meer
bij jou hoef ik zelfs de haat niet te vermelden
die wordt geademend en verademd, sowieso

je geeft me zonder willen krijgen
wederzijdstweerichtingsverkeer
ik zei het eerder, elders al

je bent als rozen die wachten in de tuin te bloeien
je bent als vrij zijn van clichés en hen daarom daardoor worden
je bent jij
mij

( liefs als dit een brief was werd dit het einde liefs )
( liefshaat )

bewandel de grond waarop ik loop
strooi zout in open wonden
met jou lukt het wel mijn liefste lieve
met jou
wel

de tak sterft sowieso doe het dan hand in hand met mij
ik vraag je zelden iets nu wel dus dan
wees mijn lief liefste lieve wees mijn liefdief
dief

je speelt in mij te sterven
je wordt in mij herhaling

wat wil je dat ik zeg ?

- lijnen -

2011-10-16T12:02:00.001+02:00

als dit geen woorden waren op papier
maar een lijn
die mijn gevoel was
welke weg zou hij dan nemen
op een berg, omhoog
zo naar de rechterhoek
en daarna neer te tuimelen
in een zee vol gras, en zand
om zomaar wat te zeggen
of kleine stipjes na elkaar
stip stip
stip

- maskers -

2011-10-16T11:58:00.001+02:00

soms zoekt men maskers
om zichzelf
te kunnen zijn

- wat is liefde -

2011-10-16T11:56:00.002+02:00

ik heb een bestand op mijn computer geopend
het heet : wat is liefde
ik voelde iets, op straat & dacht aan deze woorden
een leeg blad
de mogelijkheid te omzeilen, definiëren, zingen ...
wat is liefde
ik dacht dat ik het te weten was gekomen,
deze week
zo ergens onderweg
zo ergens tussen een kus een knuffel en een vraag
maar het bestand bleef
( op het beschrijven van een herinnering na )
helemaal leeg
..

- het diepere zelf -

2011-10-15T14:25:00.009+02:00

iemand zei me onlangs dat het diepere zelf kan gevonden worden in grootse liefde, genialiteit, of de natuur.
ik dacht : dat is niet waar, het klinkt mij te groots ..
en ik zocht naar een antwoord ..

die avond zat ik in een overvolle tram
voor mij twee zwarte kindjes, aan het spelen
brrrroem broem, we zitten in een auto, zei het jongste jongetje
zijn zusje lachtte en deed hem na
ik keek naar hen, bleef kijken, de opmerking over de plaatsen waar het diepere zelf zou kunnen gevonden worden, indachtig
en ik dacht : ja, dit is mijn antwoord, een deel ervan
want ik voelde hoe ik kon kijken, eenvoudigweg blijven kijken
zonder te handelen, onderbreken, profileren, destilleren ..
deelachtig zijn, doorheen een soort van stilte

de volgende dag zat ik op de trein
ik zag een jong koppeltje elkaar strelen
de jongen speelde achteloos met het blonde haar van het meisje dat haar hoofd op zijn schoot gelegd had
het zag eruit alsof ze op hun gemak waren met zichzelf, en met elkaar

gisteren bleef ik slapen in een huis bij familie, een huis waar ik al 20 jaar niet meer geslapen heb
het raam staat nu open, terwijl ik dit schrijf

ook deze warmte ..
ook hier ..

geen van deze momenten laat zichzelf groots noch geniaal noemen
ze verdragen geen superlatieven
en ook het woord 'zelf' legt zich-zelf
( in mijn ogen )
als een vraagteken
eromheen

- mijn antwoord is een vraag -

2011-10-12T15:53:00.005+02:00

waarin ik de zachtheid van het niet weten zoek
geen antwoord op hoe te sterven
of om te gaan met verdriet

ik mis je
ik wil je
was je maar hier

een wolk drijft voorbij

naast mij een lege stoel
de eenzaamheid houdt me gezelschap
en ik dans op blote voeten
al mijn hardheid weg,
dat beeld ik mij toch in

terwijl ik haar oude lichaam voor me zie
zo vreselijk ver van mij

de wolk drijft voorbij

ik heb taal
woord
klank

te delen,

waarin verdriet
er ook mag zijn

zachtheid gewenst,
en ook veel liefs

- sterven -

2011-10-11T19:51:00.002+02:00

dat het zo was
dacht ik wel
maar dat het hier was
wist ik niet

( tot het kwam )

- later, een simpel liedje -

2011-10-09T13:18:00.001+02:00

Drie rivieren had ik te doorzwemmen.
Het heden
Het verleden
En het nu

Drie rivieren had ik te doorzwemmen.
Het heden
Het verleden
En het nu
Om later terug te vinden

Drie rivieren had ik te doorzwemmen
Het heden
Het verleden
En het nu
Om naar je toe te kunnen komen

Drie rivieren had ik te bevaren
Heden
Verleden
Nu

Drie rivieren had ik te doorzwemmen
om de oever te bereiken
om je los te durven laten.
Om te durven dromen.

Drie rivieren had ik te doorzwemmen
Om later terug te vinden.

Ik kom naar je toe.

- voor de tijd -

2011-10-03T16:47:00.005+02:00

stil lig je in mijn handen
elke klank walst om je heen

geen klok kan je vangen
maar ik kan je worden

zijn is het woord
waarmee jij walst

ik houd je
ik haat je
ik houd je ik ..

want de stilte
het gebrek aan taal
spreekt van de dood

vaak denkt men
in een rechte lijn ernaartoe ..

en misschien is het levensgevoel
dat ik krijg
of stimuleer

wanneer ik jou in mijn handpalm houd
het pit, binnenin

ik kan je haten verachten
toeknijpen verdrijven

ik kan met je vechten
van je houden

maar het liefst van al
vergeet ik jou
zodat elke grens die ik
om je heen probeer te leggen

zijn lineair bestaan verliest

en jij, in mijn open handen,
het gevoel van een zekere wind wordt,
erdoorheen

want zo houdhaat ik van jou
nooit kan ik zien wie je bent
maar je bepaalt me

je stuwt in mij het leven
richting dood

tijd, leer me verliezen
opdat ik vlieg, in de grenzen
van mijn handelend 'hier'

- als handen spreken konden - ( 3 )

2011-10-03T11:16:00.000+02:00

- Mortsel, oude God -

2011-09-29T22:31:00.001+02:00

- verandering, titelblad -

2011-09-29T19:26:00.002+02:00

- hier -

2011-09-29T19:18:00.001+02:00

ze wist niet, waar de weg ..
maar hier, zei het dier

donker hield het haar binnen
maar klaar was ..

hoe de nacht in haar kroop
en het kussen, de droo m ..

steen viel van de plaats
wakker, keek ze toe.

- slaapliedje -

2011-09-25T20:19:00.010+02:00

dat het kindje
toen sprong
in de aarde
en ik dacht
zo was ik ook

dat het meisje
toen speelde
wanneer ik
niet keek

dat de tijd
steeds vergaat
als een stap
in het zand

dat ik hier
nu ook ben
tot jij
niet meer

dat het woord
klinkt als
een lied

hoe de taal
zichzelf vindt

dat het kan
dat het mag

ogen, dicht
droom maar
mijn kind

het blad valt
van de boom

sowieso

ik heb je
gezien
mijn ogen
gaven
mij
jou

- sterven -

2011-09-25T19:47:00.004+02:00

'ik val in herhaling'
zei ze toen ze naar meer woorden zocht
om hetzelfde uit te drukken

maar dat doet de dood
natuurlijk ook
want keer na keer
laat hij zichzelf zien

voorspelbaar in zijn on-omkoombaarheid
maar niet in timing

- creativiteit -

2011-09-25T19:38:00.003+02:00

- als handen spreken konden - ( 2 )

2011-09-25T19:24:00.003+02:00

- als handen spreken konden - ( 1 )

2011-09-25T19:21:00.002+02:00

- titelloos in het Engels -

2011-09-25T19:14:00.003+02:00

who would ever
( think )
that you d ever
ever more

why would i ever
( know )
that you d never
ever
some how

whom would it ever be
( or become )
to, here

where
where would i ever

( never )

- ochtendlied -

2011-09-03T15:34:00.001+02:00

misschien leggen feiten op een rijtje
lijnen langs het leven heen
waarop je leunen kan

zoals : jij sms'te mij terwijl ik koffie dronk
en toen ik las wat je schreef
glimlachte mijn gezicht

of : de zon scheen, daar op het
bushokje waar ik
op weg naar het werk,
te wachten had
tien minuten later at ik een banaan

of : gisteren maakten we iemand blij
door hem een parapluie te geven
we lachten om het idee
hoe we lachten
dat we lachten ...

of deze dan : de vlek op de tekening van je trui
is eigenlijk een hoofd
dat ontdekte ik per toeval
zo rond 8 u 30 s ochtends
en jij die daarop zegt :
"ik vind het leuk om mensen te doen denken
dat er een vlek op zit terwijl ik eigenlijk een mens
op mn hart draag, zo zie ik dat"

dus ..

al is je trui volgens jou een vestje,
en het bruine kleur in jouw ogen grijs,
de lijnen van de werkelijkheid
toonden mij deze ochtend ...

( een onderwerp als einde van die zin
klinkt veel te definitief )

de lijnen van de werkelijkheid
toonden mij deze ochtend.
punt.

ze toonden me.

- sex -

2011-09-03T15:32:00.006+02:00

ik omhels je graag
met niets
om handen
een eenvoudig
dichter komen
opdat
binnenin
de klank
van je geslacht
muziek
kan maken
op een reis
naar
groei

- kennis -

2011-09-03T15:31:00.006+02:00

met wat discipline lees ik graag een beetje Einstein
en wat hij van materie vindt
maar ik blijf me daarbij steeds afvragen in welke labo's
hij zijn wetten vond
hoeveel handen raakten de uitingen van zijn gedachtenwereld aan
en wat vonden de bijhorende hoofden daar dan van ?
fysici bespreken werkelijkheid
zo wordt taal een verhaal
maar de cellen van mijn lijf worden door mij slechts zo benoemd
omdat iemand dat concept er ooit voor vond
zo is natuurlijk Einsteins relativiteit ook relatief
of dit er dan toe doet ?
u sterft toch op een dag,
ik ook
voetsporen in het zand van tijdelijkheid
wij verbinden ons in lezen en gelezen worden
maar een wereld die gevormd wordt louter door wat men ervan vindt
verliest de tederheid van aanraken
met blote handen streel ik graag het definitief zijn van ons sterven van u af
en laat ik het wetenschappelijk werk aan wetenschappen over
verwonderd kijk ik toe hoe de tastbaarheid van je lichaam
onder het eindig zijn van mijn naaktheid groeit
onwetend hoeveel wijsheid ik in het dichtslaan van mijn moeilijk boek
aan ons voorbij laat gaan